. . โ ด ด เ ดี่ ย ว – แต่ – ไ ม่ เ ดี่ ย ว โ ด ด . .

วันนี้เราสองแม่ลูก Home Alone ขนานแท้ เพราะทั้งบ้านเหลือเราอยู่กันสองคน (กะหมาหนึ่งแมวหนึ่ง) คุณปู่คุณย่าและคุณอาไปเที่ยวอัมพวากัน ส่วนแด๊ดก็ไปถ่ายงานกว่าจะกลับก็ค่ำโน่น มี๊ไม่กระไรหรอก…จะลำบากนิดหน่อยก็ตรงเรื่องอาหารการกิน คือ จะทำอะไรกินก็ลำบากสักหน่อยเพราะทิ้งหนูไว้คนเดียวไม่ได้ ทำไมไม่ได้น่ะหรือ…ก็หนูยอมอยู่คนเดียวซะที่ไหน แต่มี๊ก็เตรียมเสบียงกรังไว้พร้อม มีทั้ง ขนมปัง ไข่ ทูน่ากระป๋อง หอยลายกระป๋อง (อันนี้เหลือจากทำข้าวผัดเมื่อวาน) มาม่า ข้าวสาร วุ้ย…แค่นี้มี๊ก็อยู่ได้แล้ว



เซ็ตนี้เพิ่งถ่ายเมื่อเช้าเองจ๊ะ มี๊ชอบชุดนี้จัง สีโอลด์โรสสวยหวานดี
เสียดายว่าหนูกำลังจะใส่ไม่ได้แล้วก็เลยถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึก
คาดว่าปลายเดือนนี้น่าจะต้องโละเก็บแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ก็ตึงๆ แล้ว

.
.
.

ตะกี้มี๊พิมพ์เสียยาว แต่ IE error หน้าต่างหายวับไปกับตา ที่พิมพ์หายเกลี้ยง ดีนะที่เซฟไว้เป็นบางส่วนไม่งั้นมีเคืองล่ะ รู้สึกวันนี้อุปสรรคจะเยอะแฮะ เริ่มจากกว่าจะได้เขียนบล็อกก็ต้องรอหนูหลับก่อน วันนี้หนูก็ทำท่าจะหลับอยู่หลายรอบ มี๊อุตส่าห์เปิดแอร์เอาใจ แต่แล้วหนูก็ตื่นมายิ้มหวานให้ซะงั้น พอตอนนี้มี๊มีเวลาแล้ว ก็มาเจออุปสรรคอย่างอื่นอีก

เอาล่ะ…ไหนๆ ก็ไหนๆ มาอัพรูปดีกว่า เป็นรูปที่ตั้งใจจะอัพขึ้นบล็อกเก็บเอาไว้ เพราะเป็นรูปตั้งกะตอนที่หนูเพิ่งเกิดที่บอกไว้บล็อกที่แล้วว่าเจอในกล้องอีกตัวนั่นล่ะ


ตอนนั้นตัวนิดเดียวนั่งแล้วยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของความกว้างของอ่าง
ตอนนี้…เกือบเต็มแระ นั่งได้เองเมื่อไรก็คงต้องกลับอีกด้านที่กว้างกว่ามาใช้
อ่างรุ่นนี้ทำเป็นสองด้าน ด้านแรกไว้ใช้กับทารกแรกคลอด จะมีที่กั้นกันลื่น
อีกด้านสำหรับเบบี๋ที่นั่งได้แล้ว มันจะกว้างหน่อย


ดูหน้าสิ…น่าเอ็นดูจริงๆ เลย ยิ้มๆ นั่นยังมองเห็นไม่ชัดหรอกนะ ^^

ตอนโน้นก็ว่าหนูเป็นเด็กที่ถึงจะตัวเล็กแต่เนื้อตัวไม่เหี่ยว ผิวตึงเชียวแหละ แต่พอย้อนกลับไปดูรูปเก่าๆ มี๊กับแด๊ดลงความเห็นตรงกันว่า…หนูเหียว…เหี่ยว คิดถึงตอนนั้นที่ต้องระมัดระวังเวลาจะอุ้มแต่ละที ตอนที่อาบน้ำให้หนูครั้งแรกนี่ตื่นเต้นมากๆ เลยนะ เพราะมี๊ไม่เคยอาบน้ำให้เบบี๋มาก่อน ตอนอยู่โรงพยาบาลเค้าก็เรียกให้ไปดูแต่ไมได้ให้ลองอาบจริง มี๊เกร็งๆ เหมือนกันแต่ทำยังไงได้ หนูเป็นลูกมี๊ ถ้ามี๊ไม่อาบให้แล้วใครจะอาบ คุณยายก็แก่แล้ว หูตาไม่ดี แถมนั่งบนเก้าอี้เตี้ยๆ แล้วลุกไม่ค่อยจะขึ้นอีกต่างหาก คุณยายก็เลยได้แต่คอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ มี๊บรรเลงคนเดียว

แด๊ดน่ะหรือ…ตอนหนูเล็กๆ อย่างนี้ไม่กล้าอาบให้หรอก เพิ่งจะโตๆ ที่บีบน้ำจากฟองน้ำรดตัวให้บ้าง แต่ปกติการอาบน้ำให้ลูกเป็นหน้าที่ของมี๊

เป็นหน้าที่ที่มี๊ชอบมากๆ อีกอย่างที่มี๊ชอบก็คือการซักผ้าให้หนู มี๊จะซักเองด้วยมือ เพราะสะอาดและหอมกว่าซักด้วยเครื่อง แต่ก็ต้องซักวันที่แด๊ดอยู่บ้าน ไม่งั้นจะไม่มีใครดูหนู ถ้าแด๊ดไม่อยู่หลายวันมี๊ก็ซักวันละนิดวันละหน่อย อาศัยช่วงเวลาที่คุณย่าขึ้นมาดูหนูนั่นล่ะ

ช่วงนี้หนูเริ่มจับขวดนมเองได้บ้างแล้วล่ะลูก แต่ก็ยังไม่มั่นคงนัก จับไปจับมาก็ดึงออกจากปากซะงั้น แล้วก็เริ่มยกขาจับเท้าตัวเอง คงจะเริ่มเรียนรู้ว่านอกเหนือจากมือและนิ้ว หนูยังมีขาและเท้าอีก เมื่อไรที่หานิ้วหัวแม่เท้าเจอ มี๊ว่าหนูคงต้องชิมมันแน่ะๆ เพราะตอนนี้หนูเริ่มเอาทุกอย่างเข้าปากแล้วล่ะ ของล่ง…ของเล่นอะไรก็ตาม จับมาได้ก็เอายัดเข้าปาก ถึงจะใหญ่กว่าปากตัวเองก็ยังพยายามอยู่นั่นแหละ พอไม่ได้ก็หงุดหงิดขัดใจ อีกเรื่องหนึ่งที่สังเกตเห็นชัดเจนตั้งกะอายุเต็มสี่เดือนมานี่ คือ…หนูชอบกรี๊ดง่ะ บางทีก็ไม่เชิงกรี๊ดนะ แต่ทำเสียงแหลมมมม…วันก่อนไปเดินในบีทูเอส มี๊ไปจ่ายเงินค่านิตยสารเสร็จจะเดินกลับมาหาหนูกับแด๊ดแล้วหาไม่เจอ เดินๆ หาอยู่ก็ได้ยินเสียงหนูกรี๊ด…เลยเดินตามไปเจอตัว หนูกรี๊ดกร๊าดเสียจนแด๊ดบอกให้หนูเพลาๆ หน่อย

นี่ถ้าหนูยังกรี๊ดเสียงใสอย่างนี้จนโตล่ะก็ มี๊ว่า Jennifer Kim ก็เหอะ…คงมีหนาว ถ้ามาเจอ Jenice Lee


ตบท้ายด้วยมื้อเย็นวันนี้ (เพิ่งวิ่งออกไปทำหลังจากอัพบล็อกเสร็จสดๆ ร้อนๆ) ผัดมาม่าหอยลายน้ำพริกเผา…


รูปชัดๆ น่ากินไหม?


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s