. . ม า อั พ บ ล็ อ ก แ บ บ ขี้ เ กี ย จ ๆ . .

เฮ้อ…กว่าจะอัพได้ แทบตายยยย…

เข้าบล็อกแก๊งไม่ได้ง่ะ มันเด้งออกๆ สงสัยคนจะใช้เยอะ นี่แหละตะก่อนนั้นถึงได้ทิ้งบล็อกไปเปิดเวบเอง เพราะมันโหลดช้า เข้าไม่ได้ Y_Y

บ่นพอแระ…มาอัพบล็อกดีกว่า ตะกี้ผิดพลาดนิดหน่อยค่ะ ยังไม่ทันจะเขียนอะไรเล้ยยย…พอกด enter ทำไมมันเซฟไปซะได้ก็ไม่รู้ งงจริงๆ เลยรีบเข้ามาเขียนบอกไว้ก่อน แล้วก็ไปนั่งแต่งรูป ได้มาชุดหนึ่งเอาไว้มาอัพขึ้นบล็อก


จริงๆ วันนี้ขี้เกียจจังค่ะ เมื่อเช้าซักผ้ากระบุงใหญ่ (เข้าเครื่อง) และก็ซักผ้าลูก (อันนี้ซักมือ เพระมันหอมและสะอาดกว่า อิอิ) กว่าจะซักผ้า ตากผ้าเสร็จ หม่ำข้าว ก็บ่ายโมงกว่า คุณแด๊ดอยู่บ้านบ่นว่าร้อนเลยเปิดแอร์ ตอนนี้ทั้งคุณแด๊ดคุณลูกเลยหลับปุ๋ยทั้งคู่ อิคุงมี๊เลยลุกมานั่งอัพบล็อกเนี่ยแหละ (ทำไมไม่ไปนอนมั่งฟระ)

เมื่อเช้าอาบน้ำให้ลูก คุณเธอชักจะดิ้นเก่ง ไม่ยักเหมือนตอนเล็กๆ แฮะ สระผมจับพลิกซ้ายพลิกขวาไม่มีร้องไม่มีดิ้น เดี๋ยวนี้เหรอ…เธอพลิกเองเลยฮ่ะ เรารึก็กลัวน้ำเข้าหูก็ยิ่งดิ้น แถมพอเอาลงอ่างเธอก็ยุกยิกๆ วันนี้อยู่ดีๆ ก็ดิ้นจากมือเลยหงายหลังหัวชนอ่างไปหนึ่งโป๊ก ดีว่าไม่แรงมาก และอ่างก็เป็นพลาสติกด้วย

รู้สึกว่าตั้งกะอายุครบสามเดือนมานี่ คุณเธอจะโตขึ้นยังไงไม่รู้ บางครั้งดูๆ แล้วเหมือนไม่ใช่เด็กสามเดือน รู้มากกกก… ถ้าไม่ติดว่าตัวยังเล็กติ๊ดเดียวล่ะก็ อยากจะคิดว่าจำอายุผิดเหมือนกัน

ตอนนี้คุณเธอหนัก 5.2 กิโล หนักกว่าถุงข้าวสารนิดหน่อย แม่อุ้มทุกวันก็เฉยๆ มีบางวันที่แขนล้าๆ ก็รู้สึกหนัก แต่คนอื่นมาอุ้มเป็นบ่นทุกราย เมื่อวานไปเดินเล่นกัน คุณแด๊ดอุ้ม วันนี้ยังบ่นพึมว่าปวดแขน

สงสัยคงต้องเอารถเข็นออกมาใช้เสียล่ะมั้ง ทุกวันนี้ยังใช้เป้อุ้มกันอยู่เพราะมันสะดวก รถเข็นมันเกะกะน่ะ แต่คิดถึงว่าอีกหน่อยคุณเธอจะหนักกว่านี้…เลยเริ่มสงสารตัวเองขึ้นมาตงิดๆ กลัวจะแปรสภาพเป็นแรมโบ้หญิงไปซะก่อน…แง้ววว!

เอ…จั่วหัวว่าอัพบล็อกแบบขี้เกียจๆ แต่ไหงมันเริ่มยาวก็ไม่รู้^^’ เอาเป็นว่าอัพไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหมดเรื่องบ่น…เอ๊ย! เรื่องพูดดีกว่า (แล้วทำไมไม่เอาเวลาไปเขียนนิยายฟระ)

เมื่อก่อนไม่เคยรู้หรอกว่าแม่ลำบากแค่ไหนในการเลี้ยงเรา มาตอนนี้ซึ้งเลย…เกิดเป็นแม่เขาไม่ได้สบายเล้ยยยย…ลูกนอนหลับปุ๋ยสบายแฮไปแล้ว ก็ยังต้องงกๆ ล้างขวดนม ต้มน้ำ ลวกขวด ขนาดจะกินยังต้องรอเลย ลูกอิ่มไปสองมื้อแล้ว แม่ยังไม่ได้กินสักมือ เขียนๆ มานี่ไม่ใช่อะไร แค่อยากจะบอกว่าถึงจะเหนื่อยยังไง แต่สุดท้ายก็ทำเพราะ ‘รัก’ เวลามองลูกทีไรมันชื่นใจบอกไม่ถูก ลูกหลับแล้วก็ยังแอบไปดูแล้วยิ้มคนเดียว…ลูกเราทำไมน่ารักจังวุ้ย (สงสัยแม่ทุกคนคงจะเป็นเหมือนกันแน่เลยใช่ไหม?) เพื่อนบอก…ไอ้พวกหลงลูก (อ้าว! ไม่ให้หลงลูกจะให้หลงใคร)

แอบอิจฉาแม่คนอื่นนะนี่ที่เขาทำอาหารให้ลูกหม่ำๆ กันได้แล้ว อยากทำมั่งง่ะ แต่คุณเธอยังไม่มีทีท่าว่าจะอยากหม่ำ ถึงจะมองๆ เวลาแม่หม่ำก็เหอะ แต่น้ำลายยังไม่ไหล…แสดงว่ายังไม่อยาก อีกสองเดือนกว่าๆ โน่นแน่ะ

ปล. ขอยกยอดคลิปไว้บล็อกต่อไป…แหะๆ


Lilypie 1st Birthday  Ticker

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s